Jak serca łączą się w muzułmańskim rytuale

W każdy czwartkowy wieczór, w dzielnicy Kasımpaşa w centrum Stambułu, suficki Zakon Uşşaki zbiera się na cotygodniowy rytuał zwany dhikr (co znaczy „wspominanie”), prowadzony przez Szejka Fatiha Nurullaha Efendiego. Ta duchowa tradycja i ścieżka, znana w islamie jako tariqa, rozwinęła się za panowania Imperium Osmańskiego i nadal, ponad 400 lat później, istnieje i jest znana we współczesnej Turcji.

Sufizm to mistyczna, medytacyjna i pobożna forma praktyki islamskiej. Kładzie ona nacisk na  opartą na sercu wiedzę o Bożej jedności: gnozę, którą sufi nazywają „marifat”.

Mówiąc o dhikr, fundamentalnej praktyce sufickiej tariqi, sufi określają ją jako „drogę serca”, podczas której serca uczestników, radujących się wspominaniem Boga, stają się „jednym sercem”. 

Od 2018 roku antropolog Christopher Manoharan, prowadzi badania etnograficzne w społeczności Uşşaki. Niedawno, wraz z antropologiem eksperymentalnym Dimitrisem Xygalatasem uczestniczyli w sufickim zgromadzeniu dhikr. Korzystając z okazji, przeprowadzili niewiekli eksperyment: za pomocą przenośnych monitorów obserwowali pracę serc 20 uczestników rytuału. Przeprowadzone badanie wykazało, że owo praktyka wykracza poza metaforę — faktycznie prowadzi do synchronizacji tętna jej uczetstników: „podczas jej wykonywania ich serca biły jak jedno”.

– Mamy nadzieję, że badając sufickie podejście do Boga i duchowości, antropologowie tacy jak my mogą pomóc zrozumieć unikalne cechy sufickiej praktyki i filozofii — mówi Christopher Manoharan.

Opracował: Rafał Witasik  Źródło: Sapiens

Podobne wpisy